37 



is verdedigd. — Doch wat zoude het baten hier over 

 uit te weiden ; wat zoude het baten te onderzoeken , 

 of art. 641 van het B. W. , dat onder de werking 

 der Wet van 1814 is ingevoerd, dat regt al dan niet, 

 in betrekking tot het jagtregt , heeft bevestigd , dan 

 wel of dat artikel , gelijk door sommigen beweerd is , 

 in tegenspraak met de Wet was ? — Plaatsen wij 

 ons liever op het standpunt, waarop dit onderwerp 

 zich thans bevindt. 



Ongetwijfeld staan de jagt — die edele uitspan- 

 ning, waaraan zoo velen in den lande groote waarde 

 hechten — en de visscherij in veelzijdig verband met 

 het eigendomsregt , den landbouw , den handel en 

 de nijverheid ; daarom behoort de Regering , in het 

 algemeen belang, het wild en den visch door wette- 

 lijke bepalingen te beschermen en in stand te houden. 

 — Om dit doel te bereiken, zijn gedeeltelijke beper- 

 kingen van het eigendomsregt , en straf bepaligen op 

 de overtreding der wettelijke voorsehriften noodig (*). — 

 Men heeft , wel is waar , ook hooren beweren , dat , 

 nu men het regaal jagtregt als vervallen beschouwt, 

 bij de Wet geene beperkingen aan het eigendoms- 

 regt moesten worden opgelegd, en dat men de 

 jagt en de visseherij geheel vrij had moeten laten ; 

 (**) doch deze bewering is geheel ongegrond en in 



(*) Vergel. Mr. W. C. D. Olivier, Proeve over de beperkingen van den 

 eigendom , bl. 45. 



(**) Hoe spoedig men in ons Vaderland , reeds in 1795, van die geheele 

 vrijheid — wilde men het wild niet uitgeroeid zien — moest terug komen , 

 kan men zien in mijne GeschiedkumVge aanteekeningen over het jagtweeen , 

 Amsterdam 1840, bl. 64 en 65. 



