24 



mijnc verstijfdc tong kon geen woord uitbrengen; ik 

 stond roerloos, en toen Landry mij naderdc en mijne 

 handen greep, meende ik te sterven. 



»Rose" sprak hij, »vrecst niets van mijne vervvaten- 

 »heid, en vergeef ze mij om mijner lijden wille. Sedcrt 

 »eene maand dat ik terngkwam, en dc kloof vernam 

 »die ons scheidt , heb ik vergeefs gekampt tegen de 

 »denkbeelden van zelfmoord , de gedachten van wraak , 

 »die mij bestormen. Na van de laatste te hebben 

 »afgezien , dacht ik den moed om te leven te zul- 

 »len wedervinden. Ik heb mij bcdrogen en ik zie in, 

 » dat net beter is 66ns te sterven, dan dagelijks en ieder 

 »uur. Ik kom u dus vaarwel zeggen, u smeeken mij 

 »voor de laatste maal de hand te drukken en mij dan te 

 »vergeten. Ik houd den heer de Maillt voor een 

 »braaf man , ik weet dat hij u bemint , ik hoop voor 

 »u nog gelukkige dagen , die mij , helaas ! ontzegd 

 »zijn . . . . Vaarwel . . . Rose .... vaarwel !" 



Hij stond op en deed eene schrede rugwaarts. 



»Hemel!" riep ik uit, »waar wilt gij heen?" 



» Sterven!" 



»Neen , neen I ik verbied het u . . . ." 



»Het moet zijn ! vaarwel ..." 



» Landry!" riep ik radeloos uit, »indien gij mij nog 

 » bemint. . . . 



Ik kon nict uUspreken , cr ontstond gerucht in net 

 woonvcrtrek ; ik hcrkcnde den haastigen stap van mij- 

 nen gcmaal, en ik slaakte cenen gcsmoorden kreet. 



Lasdey ijlde uaar hct venstcr, overschreed het, en 



