23 



blijven, dertien verliepen zonder dat Laxdry verscheen. 

 Ik begon wcder te hopen, ik dankte den hemel mij 

 voor alle zwakheid bewaard te hebben, en aan den 

 avond van den laatsten dag , gaf ik mij , in een 

 klein boudoir, dat op de rivier uitzag, aan mijne be- 

 peinzingen over. 



Eensklaps hoor ik bet geluid van eenen jagthoorn, 

 die van tijd tot tijd het aanslaan eener jagende meute 

 overstemde. Een zwijn snelde op bonderd schreden 

 bet kasteel voorbij en wierp zieb moedig in den stroom. 

 Dit alles ontroerde mij, mijn hart klopte hoorbaar, ik 

 kreeg het voorgevoel van een ongeluk 



Helaas ! ik bedroog mij niet naauwelijks was 



eene minuut verloopen , of eene gedaante vertoonde 

 zieh in het venster, dat op de rivier uitzag; ik slaakte 

 een' gil toen Lasdry, die den munr beklommen bad 

 door zijnen hertsvangcr tnssehen de vocgen der stee- 

 nen te steken, binnen trad. 



De weg, dien bij genomen had was allergevaarlijkst; 

 de minste misstap , op het smalle rotspad tusschen den 

 muur en de rivier, ware genoegzaam gewecstom hem 

 in den draaistroom te stortcn, waarin de beste zwcm- 

 mers waren omgekomen. 



Ik zal niet beproeven u de ontroering te sehctscn, 

 die zieh van mij meester maakte op het gezigt van 

 Lasdry, den schrik , dien ik gcvoelde toen hij bleek en 

 koorlsig voor mij stond. Ik was bij zijne nadering 

 snel opgestaan, ik had 'gepoogd te vluglen; doch 

 mijne knieen kniklen en weigerden mij de dienst , 



