22 



Eenige tijd verliep. Intusschen werd de heer de 

 Mailly steeds somberder, hij verviel zigtbaar; hij kon 

 den naam van den markies niet in koelen bloede 

 hooren uitspreken. Somtijds, door zijnen hartstogt ver- 

 voerd , zeide hij mij : 



»Zoudt gij kunnen zweeren, den heer de Rey niet 

 »ontmoet te hebben?" 



Op zekeren dag ontving hij de doodstijding van 

 eenen verren bloedverwant , die Poitou bewoonde. De 

 belangen der nalatenschap vorderden zijne tegenwoor- 

 digheid op de goederen van den overledene, wiens 

 erfgenaam hij was. Hij aarzelde te vertrekken , hij 

 stelde mij voor hem te vergezelien. De wijze waarop 

 hij dit deed was hard en mistrouwend , zij beleedigde 

 mijne fierheid. 



»Neen, mijnheer," zeide ik, »gij hebt mij uwen 

 »naam en uwe eer toevertrouwd ; beide zullen he- 

 ft waard worden , maar op de voorwaarde, dat gij 

 »vertrouwen in mij stelt. Vertrek, ik zal uwe terug- 

 »komst in de strengste afzondering verwachten , gij 

 »zult mij even rein terug vinden als gij mij verlaat." 



»Gij hebt gelijk, ik deed u onregt, want gij zijt 

 »eene brave echtgenoote. ,> 



Toen de burggraaf vertrokken was , bekroop mij 

 een gevoel van angst. 



Landry bevond zich op weinige urcn afstands , ik 

 voclde dat hij mij nog beminde, liij kon de afwezen- 

 heid van mijnen gemaal verncmen en trachten mij te 

 zien. De heer de Mailly mo^st vceiticn dagen afwezig 



