21 



poogden vast te houdcn; al de jagers stonden in eencn 

 kring, zij schenen cenc treurige ontknooping tc vcr- 

 wachten. 



Ik voeldc mijn bloed stollen en naar het hart drin- 

 gen. Op het oogenblik dat hij het woedende dier 

 nabij kwam , stiet ik een' gil nit , en toen ik hen te 

 zamcn zag worstelcn, gleed ik van het paard en zeeg 

 in onmagt op het gras neder. 



Mijn gemaal had geenen blik van mij afgewend : hij 

 nam mij sidderende in zijne armen , plaatste mij voor 

 hem op den zadel , drukte de sporen in de lenden van 

 zijn paard , en voerde mij heen , terwijl hij mompelde : 



»Ik ben verloren , zij bemint hem nog!'' 



Toen ik de oogen weder opende bevond ik mij op 

 Mailly, in mijn bed; de burggraaf zat aan het hoofd- 

 einde. 



»Mevrouw," zeide hij koel, »gij bemint den beer de 

 »Rly nog, het is een onheil daar gij , noch ik , noch 

 »het noodlot iets aan kunnen doen. Ik ben christen, 

 »ik kan mij zelven niet dooden ; maar wanneer gij het 

 »beveelt vertrek ik dadelijk, en zal den dood gaan 

 »zoeken , dien een soldaat altijd vinden kan wan- 

 »neer hij het wil." 



»Blijf!" riep ik nit, »ik heb een zwak oogenblik 

 »gehad, doch ik voel in mij de kratht ora u steeds 

 »te beminnen." 



Hij geloofdc mij , of veinsde mij te gelooveo. De 

 huiselijke vrede werd hcrsteld , nog eenmaal vleidc 

 ik mij ? te kunnen vcrgeten 



