20 



het wild zouJc zijn opgestooten. Ik had mij op deze 

 ontmoeting voorbereid; ik had kracht en moed verza- 

 mcld , en nogtans gevoelde ik een waar genocgcn , 

 toen ik vernam, dat hij welligt niet komen zoude, en 

 dat, in alle geval, onze ontmoeting was uitgesteld. 



Het ingespeurd , ter jagt bestemd wild was een 

 zwijn ; het dier eenmaal uit zijn bed opgedaan , en nit 

 zljnen stand gedreven zijnde , volgde ieder der jagcrs 

 zijne ingevingen , en snelde in galop door het woud ; 

 gednrende een gedeelte van den dag reed ik nevens 

 den heer de Mailly. Het zwijn was flink ter been, 

 zijne listen om den honden het spoor bijster te maken 

 waren zonder einde ; het hield het cenige uren vol en 

 deed ons veel wegs afleggen. Nergens ontmoetten wij 

 Landry. 



Eindelijk iiet zich het zwijn in eene engte tusschcn 

 de rotsen drijven; hier stelde het zich voor de 

 honden ; in dit oogenblik hoorden wij krachtig het 

 »hallali" blazen, en de toon van den hoorn deed mij 

 sidderen ; ik meende de gewone toonieiding van Lan- 

 dry te herkennen. 



De heer de Mailly bemerkte mijne ontroering niet. 



»Kom aan," sprak hij, zijn paard aansporende, »wij 

 »moeten den dood van het wild zien." 



Wij bereikten in galop eene kleine hoogte , van welke 

 men de engte kon overzien , en ik werd getuige van 

 een vreeselijk tooneel. 



Landry , te voet en met den hertsvanger in de hand , 

 trad regtstrceks op het zwijn aan, hetwelk de honden 



