19 



Landry aniwoordde niet. Zcs maauden verliepen zon- 

 der dat wij eenige tijding van hem ontvingen. Ik 

 had hem bijna vergeten , ik beminde mijn' gemaal met 

 eene warme en opregte vriendschap , die voor hem al 

 de kenteekenen der liefde bezat. Evenwel was hij 

 treurig , onrustig , wantrouwend ; men kon merken 

 dat hij het aandenken van Landry vreesde. 



Op zekeren avond zcide hij: 



»De heer de Rey is terug gekomen; hij getroost zich 

 «ongetwijfeld zijn lot, want hij heeft zicli prachtig op 

 »zijn kasteel ingerigt; hij heeft pikeurs en honden 

 »medegebragt; hij houdt open tafel en leidt een vro- 

 »lijk ieven." 



»Zoo," antwoordde ik op onverschilligen toon. 



»Het is waarschijnlijk , dat wij genoodzaakt zullen 

 »zijn hem binnen acht dagen te ontmoeten, op eene 

 »jagtpartij bij den graaf de P. — zijt gij zeker genoeg 

 »van u zelve; kan ik deze uitnoodiging aannemen?" 



»Ongetwijfeld; ik zal Landry zonder de minste ont- 

 »roering de hand geven." 



Mijn gemaal schreef aan den graaf, dat wij aan de 

 parforce-jagt deel nemen, en ons op het ter bijeen- 

 komst bestemde punt bevinden zouden. 



De graaf was onze buurman, het rendez-vous was 

 in het woud op twee uren afstand van Mailly, 

 wij kwamen er, op den bepaalden dag, met de 

 eersten aan , en het toeval wilde dat de markies de Rey 

 zijnen pikeur met de boodschap zond , dat hij zich 

 niet bij de jagt zoude kunnen aansluiten dan nadat 



