18 



avoortaan aim Landry niets meer dan eene znsterlijke 

 »genegenheid toe. Gij hebt mij uwen naam geschonken, 

 »mijnheer, ik zweer u dat ik hem waardiglijk dragen 

 »zal, gelijk het eene getrouwe cchtgenoote voegt." 



De burggraaf antwoordde niet op deze uitboeze- 

 ming; hij werd nadenkend en koel; hij zag mij met 

 gestrengheid aan. 



» Zweer t gij het mij ?" vroeg hij. 



»Ik zweer het U." 



»Geeft gij mij het regt om u wreedelijk te straffen 

 »wanneer gij ooit wankelt ? 



»Ja !" zeide ik met beradenheid. 



»Het is wel; ik stel vertrouwen in u, en ik zal het 

 »mogelijke doen om u gelukkig te maken." 



Ik beantwoordde den brief van Landry niet ; gedu- 

 rende veertien dagen scheen het mij toe, dat ik den 

 burggraaf beminde ; ik voedde de hoop dat ik , met 

 den tijd, hem, dien ik zoo zeer had lief gehad , zoude 

 vergeten. 



Ik was zoo voorkomend en zoo opgeruimd jegens 

 mijn' gemaal , dat hij eindelijk aan mijne liefde 

 geloofde. Toen — want hij was voor alles een 

 edel mensch , en wist den pligt boven den minnenijd te 

 doen spreken — zeide hij mij op eenen avond : 



»Thans kunt gij den heer de Rey schrijven, en hem 

 »verzoeken u te vergeten." 



Ik gehoorzaamde ; ik gaf hem den brief over, hij 

 weigerde dien te lezen, en verzegeide hem zelf. 



