17 



»zal bezwijken. Doch, hoor mij, ik heb in uvv leven 

 »de rol van het noodlot gespeeld ; laat mij dit on- 

 »willekeurig onregt herstellen door vrijwillig deze we- 

 »reld teverlaten, waar ik een onoverkomelijk bezwaar 

 »voor uw geluk uitmaak. 



»Gij zijt dwaas," mompelde ik radeloos. 



»Ik verafschuw den zelfmoord; ik beschouw hem 

 »als eene laagheid, eenen edelman onwaardig, ik zal 

 »de hand niet aan mij zelven slaan ; ik zal weder in 

 »de krijgsdienst treden, ik zal op het slagveld voor 

 »mijnen koning en mijn vaderland vallen, en lang zult 

 »gij niet wachten, Rose, ik vertrck morgen. Ik kom 

 »slechts eenen plegtigen eed van u vorderen , zonder 

 »dien verkregen te hebben kan ik u niet verlaten. Ik 

 »voed, omtrent het huwelijk en de eer van den echt- 

 »genoot, denkbeelden, die niet meer tot onze eeuw 

 »behooren, ik weet het helaas! Ik kom u op de 

 »knieen smeeken mij, bij alleswat heilig is, bij deasch 

 »van uwen vader, te zweeren, dat gij den heer de 

 »Rey niet zult wederzien, voor dat gij mijnen dood 

 »vernomen hebt, en gij de weduwe van den burg- 

 »graaf de Mailly zijn zult. Wilt gij dezen eed afleg- 

 »gen?" 



Bij deze laatste woorden stiet ik een' gil uit en, 

 mijne armen uitstrekkende naar mijnen gemaal, om- 

 helsde ik hem innig en stamelde : 



»Gij zult niet vertrekken, en ik zal geenen anderen 

 »eed afleggen, dan dien van u altoos te beminnen; 

 »want waarlijk, mijn vriend, ik heb u lief en ik draag 



VUFDE JAARCANG, 2 



