16 



den van mijncn cchtgcnoot, zijne genegenheid, niijne 

 pligten te overpeinzen; ik eindigde met te zeggen : 



»Het moet zijn . . . ik zal Landhy vergeten , ik wil 

 »eene brave echtgenoote blijven." 



Den volgenden das was de heer de Mailly vroegtij- 

 dig in mijn vertrek; hij was neerslagtig, zonder koel- 

 heid; zijne houding had iets plegtigs, dat mij ver- 

 schrikte. 



»Gij weet dat de markies de Rey in leven is?" 



»Ja !" antwoordde ik bevende. 



»De markies beminde u en gij bemindet hem," ver- 

 volgde hij bedaard ; »gij waart verloofd , gij hadt el- 

 »kander het woord gegeven, en de dood slechts kon u 

 »scheiden. Ik geloofde even stellig als gij , mevrouw, 

 »dat de markies niet meer was; ik heb het zoo zeker 

 »geloofd, dat ik , na onze huwlijksverbindtenis, alles 

 »heb aangewend om mij door u te doen beminnen; 

 » iets dat geheel nutteloos was bij de mogelijkheid der 

 »wederverschijning van Landry. Wij zijn slagtoffers , 

 »gij en ik , van eene vreeselijke misvatting. Gij vindt 

 »u als mijne gemalin , tegen over den man, dien gij 

 »bemindet; ik vind mij, ik, tegen over mijnen mede- 

 »minnaar, de onteering of den dood." 



»Mijnheer !" riep ik uit. 



Laat mij uitspreken ," hernam hij met zachtheid , 

 »Rose, mijn kind, ik bemin u tot stervens toe; het 

 »verlies uwer genegenheid, het gevoel dat een eeu- 

 »wige hinderpaal zich tusschen u en mij verheft, is 

 »eenc marteling zonder naam, waaronder ik eindelijk 



