15 



Doch mrjnc kleeding , de fijnheid van mijn linnen , 

 de blankheid nayner handen duidden genoegzaam mijnen 

 stand aan. Ik sprak fransch, en de gemakkelijkhcid , 

 waarmede dit gesehiedde, toonde genoegzaam aan dat 

 het mijne moedertaal was. In de verwarring mijner 

 gecstvermogens meende men mij Amsterdam te heb- 

 ben hooren noemen. Ik kende die stad niet, ik was 

 er nimmer geweest en bad er nocb verwanten, nocb 

 bctrekkingen ; maar in Amsterdam z\jn vele fransche 

 gezinnen , die er zich , sedert de berroeping van het 

 edict van Nantes, hebben neergezet. De beelmeester , 

 die mij bebandelde , beeldde zich in dat ik er familie 

 had , en toen ik van mijne wonden hersteld was , 

 voerde men mij derwaarts. 



Maar te Amsterdam kende mij niemand , en daar ik 

 steeds krankzinnig bleef, plaatste men my in een ge- 

 sticht , waar ik eindelijk mijn verstand terug kreeg , 

 van waar ik u sChrijf, waarde Rose, en niet durf 



vragen , of wij nog eenen vader bezitten ? " 



De brief ontviel aan mijne hand. 

 De heer de Mailly was afwezig ; hij moest niet dan 

 zeer laat terug komen. Ik sloot mij in mijne kamer 

 en verbood mijne deur; den brief vertrouwde ik aan 

 eenen bediende, met last hem aan den markies te 

 geven. 



Ik bragt een' verschrikkelijken nacht door, ten prooi 

 aan de vert wij feling, en om den dood smeekende. De 

 ecnzaamheid gaf mij eindelijk eenige kalmte terug; ik 

 begon over mijnen toestand na te denken, de goedhe- 



