13 



Landry. Ik ruktc hot zegel los en mijne oogen ijlden 

 naar de ondertcekening . . . ik las: »markies de Rey." 

 . . . ik ondcrzocht de dagteekening ... zij was van 

 v6or acht dagen ; de brief kwam uit Amsterdam. 



Landry was alzoo niet dood ! 



Er ontstond bij mij een vreemd en dwaas gevoel van 

 vreugde, dat zich aanvankelijk in lnide kreten en tra- 

 nen lucht maakte ; — vervolgens , op deze vreugde , 

 rees een plotseling gevoel van wanhoop, gemakkelijk 

 te begrijpen, bij de gedachte dat ik voor altoos aan 

 den heer de Mailly verbonden was; dat ik hem , dien 

 ik hartstogtelijk bemind had , niet mogt wederzien , 

 dan alleenlijk als iemand, die ons onverschillig is, van 

 wien men hoogstens eenen onbeduidendcn glimlach 

 ontvangt. 



Nogthans had ik den moed den brief gcheel te door- 

 lezen , dien brief, die mij ophelderde hoe men het 

 gerucht van zijnen dood had verspreid , en hoe dit 

 gerucht algemeen geloof had gevonden. Zie hicr den 

 brief, dien ik bewaard heb. 



»Mijn lieve, goede Rose! 



Bemint gij mij nog? Is de man, die uit het graf 

 vcrrijst in uw hart levend gebleven ? Helaas ! ik mag 

 het niet hopen, en toch het tegendeel zou mij werke- 

 lijk doen sterven , mij dien elk dood geloofde. Ik ben 

 gedurende twee jaren zinneloos geweest, kwaadaardig 

 zinneloos, mij niet eens meer herinnerende wie ik 

 geweest ben , mij eenen visscher van den Rhijn wa- 

 nende, wien zijne oppassers trachtten diets te maken, 



