12 



»lukkige dagen , uren van tevredenheid , waarin gij 

 »u\ve vcrledenc smarten aan don boezem der hoop 

 »zult kunnen doen insluimeren ?" 



VI 



Een jaar verliep. Het gedrag van mijnen eehtgenoot 

 jegens mij , liet niets te wenschen over ; zijn eerbied 

 en zelfverlooehening waren bewonderenswaardig; hij 

 vcrborg zijne liefde, en bepaalde zieh tot eenc koelc 

 toegenegenheid , nit eerbied voor mijne droefheid. Ik 

 was er toe gekomen mij bijna gelukkig te gelooven, 

 zoo ver dreef hij zijne goedheid. Ik was hem vooral 

 dankbaar voor de zorg , die hij droeg , om overal de 

 herinneringen aan mijnen vader te bewaren , van wien 

 hij nimmer zonder aandoening sprak; doch het was 

 in het boek des noodlots geschreven , dat ik niet tot 

 geluk bestemd was. Ik ben , het valt niet te betwij- 

 felen , onder een vijandig gesternte geboren. 



Sedert ons huwelijk bewoonden wij Mailly. Intus- 

 sehen hegaven wij ons somtijds naar Preil, waar wij 

 bijna alle de bedienden gelaten hadden, die er zieh 

 bij het leven mijns vaders bevonden. 



Op zekeren avond kwam een hunner te paard aan; 

 hij bragt mij eenen brief, die te Preil door de post 

 was bezorgd en die ten opschrift droeg : 



»Aan Mevrouw Rosa de Preil." 



Naauwelijks had ik een' blik op het schrift ge worpen , 

 of ik voelde mij verpetterd. . . . Het was de hand van 



