U 



achtlicn jaren, gdieel alleen in de wereld, niijn 

 naaste bloedverwant was de burggraaf. Ik wist dat hij 

 mij beminde , hij had beloofd mij gelukkig ic maken , 

 en indien ik al niet op geluk kon hopen , trachtte ik 

 evenwel riaar een weinig kalmte en vrede, na de 

 stormen, die mijn aanzijn geteisterd hadden. 



Onze vereeniging werd gevierd met den luister, die 

 aan ons vermogen voegde en overeenkomstig den rang , 

 dien wij in de provincie bekleedden. De gansche adel 

 nit den omtrek woonde de huwlijksplegtigheid bij; 

 maar vermits ik nog het rouwkleed droeg, werden er 

 op het kasteel Mailly, hetwelk wij gingen bewonen, 

 noch feesten noch maaltijd gegeven; den avond van 

 mijn huwelijk bevond ik mij geheel alleen met mijnen 

 echtgenoot. 



De burggraaf beminde mij waariyk. Hij had mij in 

 de dagen mijner levendige droefheid zoo veel eerbied, 

 zoo vele oplettendheden betoond , dat een gevoel van 

 diepe dankbaarheid , bij gebrek aan liefde, mijn hart 

 voor hem vervulde. 



»Mevrouw," zeide hij mij ernstig, den avond van 

 ons huwelijk , »ik weet dat gij den markies de Rey 

 »bemindet, ik weet zelfs dat gij hem nog bemint; 

 »maar, helaas ! hij is niet meer; het zoude mij slecht 

 »voegen mij in zijnen dood te verheugen. Vergun mij 

 »u gelukkig te maken , te beproeven mij te doen be- 

 »minnen, en in uw hart allengs deze nagedachtenis , 

 » die u nog zoo dierbaar is , te vervangen. Wie weet — - 

 •welligt bewaart de tockomst ons in harcn school ge- 



