den tijd, dien grooten trooster, onderworpen , had 

 ecne meer bedaardc , minder sombere tint aangeno- 

 men. De dood vvoonde, wel is waar, in mijn hart, 

 doch hij verraadde zijn aanzijn niet meer door de 

 wanhoop. 



De burggraaf had dezen langzamen overgang oplet- 

 tend gade geslagen : hij oordeelde dat mijne smart 

 niet hevig genoeg meer was , om voor de woorden 

 »toekomst" en »hoop" doof te blijven ; eens kwam hij 

 vroeger dan gewoonlijk op het kasteel. 



»Waarde nicht ," begon hij , »gij bereikt weldra 

 »achttien jaren , gij zijt eene wees , ik ben voortaan 

 »nw eenige bloedverwant en steun. Ik zal hierin nim- 

 »mer te kort sehieten , wees er van verzekerd. Maar 

 »ik tel naauwelijks zes en dertig jaren, ik ben nog 

 »jong; hoe eerbiedig mijne genegenheid voor u ook zijn 

 »moge, de wereld, wier kwaadsprekendheid onver- 

 »biddelijk is, zoude mij de neiging, die ik u toedraag, 

 »niet vergeven. Het zij verre van mij u van liefde te 

 »spreken, en toch bemin ik u en heb ik u lief als mijn 

 »kind. Zoudt gij mij het regt willen weigeren om u 

 »tegen over alien te besehermen, ieder uur over u te 

 » waken, mijn geheel leven er aan te wijden om u eenige 

 »rust. . . welligt eenig geluk, te versehaffen? Ik ben 

 »een fatsoenlijk man , door mijne wapenbroeders be- 

 »mind, door mijne oversten geeerd; ik geniet in onze 

 »provincie de algemeene achting, en de vrouw , die 

 »mijnen naam zoude dragen, zoude bovcn alle geeerbie- 

 »digd wordcn. Zoudt gij deze vrouw niet willen zijn?" 



