<s 



Dit jaargetijde , van bloemen en zonneschijn , is nood- 

 lottig voor den ouderdom ; hij heeft de stormen van 

 den winter doorgestaan , en de adem der lente is hem 

 doodelijk. 



Het was op eenen avond in April , dat mijn vader 

 bezweek. Hij zat in eenen leuningstoel op het terras 

 van het kasteel , werwaarts hij zich had doen dragen , 

 om nog eenmaal de stralen der ondergaande zon 

 te begroeten. Ik drukte eene zijner handen; Matlly 

 hield de andere. Sedert eenigen tijd was de afkeer, 

 die mijn vader voor hem koesterde , merkbaar vermin- 

 dcrd , en in eene soort van vertrouwelijke genegenheid 

 overgegaan. In het beslissend oogenblik nam hij onze 

 handen , en legde die te zamen. »Beschcrm haar I" 

 was zijn laatste woord. 



V. 



Na den dood mijns vaders , bleef ik alleen op het 

 kasteel van Preil. De burggraaf kwam mij twee ma- 

 len ter week een bezoek brengen, om mij zijne droef- 

 heid en deelneming in mijn verlies te betuigen. dim- 

 mer sprak hij mij van liefde, en hij nam jegens mij 

 vecleer den toon aan van eenen voogd of van eenen 

 bejaarden bloedverwant , dan wel van eenen nog jon- 

 gen en verliefden man ; — doeh zijne liefde straalde 

 in dcze gemaakte koelheid door, en te midden mijncr 

 smart werd ik er hevig door getroffen. Eenige maan- 

 den verliepcn. Mijne droefheid aan den invloed van 



