233 



niet alleen ten kostc tier vermaardheid geschiedt , 

 die dc hollandsche haring heeft verkregen, maar ook 

 in onbruik zal brengen , om de eerst aangebragte duur 

 te kunnen verkoopen , of als geschenk aan te bieden 

 tegen aanzienlijke fooijen, die men begrijpt dat ben 

 toekomen , die zich aanstrengen , het genot der nieuwe 

 baring te bespoedigen. 



St. Jan , geeft het eclite zeebanket , de maatjes ba- 

 ring : het zijn de niet volwassene , die kuit nochhommer 

 hebben gedragen, (*) die om dien maagden toestand 

 met kroon en bioemen worden gesierd , wier vleesch 

 malseh en vet , en zoo aangenaam is , dat zij voor spoe 

 dig gebruik weinig behoeven te worden gezouten. 



»Maatjes baring'* is een oneigenlijke uitdrukking ; het 

 zou , zoo als reeds aangeduid is , moeten zijn , maagdjes 

 haring. Het verschil in deze twee woorden bestaat slechts 

 in de verwisseling der letters t en gd; op het onder- 

 scheid in een lange of korte letter en dergelijke beu- 

 zelarij let de visscherman niet , die gewoon is de zeega- 

 ten in en uit te vliegen; hij die zich met het dagelijks 

 brood te vreden stelt , zonder aan versnaperingen te 

 mogen denken , is het voldoende dat hij den wind van 

 achteren houdt. Een maat , bij het werk der haring- 

 vangst , past hem meer dan een maagdje , dat hem in den 

 weg zou staan. Deze taalverbastering zal gereeder aan- 

 genomen kunnen worden , wanneer men verneemt dat, 

 afgezonderd van de zee- en visscherstermen , er nog 

 plaatselijk taaleigen bestaat ; zoo zegt de Zandvoorder : 



(*) Wij laten deze stelling liefst voor rekeninjy van den Schrijver. Red. 



