7 

 IV. 



Bit was , mijnhecr , vcrvolgde clc gravin na een 

 oogcnblik van hevige ontroering , de tijding , die ons , 

 als een donderslag, te Preil kwam treffen. Ik kwam 

 den rand des grafs nabij ; — doch de jengd is zoo 

 krachtig ; zij is , onwillekenrig , met zulke sterke ban- 

 den aan het leven gehecht , dat ik , in mijne smart , den 

 dood te vergeefs te bulp riep; bij ging mijne sponcle 

 voorbij. . . Immers , ik moest leven voor mijncn vader , 

 voor dien grijsaard , dien nog slechts ecnige levensdagen 

 overblcven, en die grafwaarts neigde met een vcr- 

 sclieurd bart , door het verdwijnen*zijncr dierbaarste , 

 zijner laatste hoop. 



Welke trenrige dagen bragt ik bij mijnen stervenden 

 vader door ! Welke lange en verscheurende herfst- 

 avonden waren het , waarin wij met de handen in 

 elkander gelegd, met betraande oogen elkander spra- 

 keloos aanstaarden. 



De dood van Landry gaf mijnen vader den laatstcn 

 slag: de krachten bezweken, zijn rug werd gebogen; 

 weldra was hij ten prooi eener sprakelooze smart , die 

 zelfs mijn glimlach niet kon verzachten. 



Mijn neef de Mailly kwam ons dikwerf bezoeken , 

 vooral sedert hij den dood van Landry vernomen had. 

 Hij waagde het niet mijne , helaas ! vrij gewordene 

 hand te vragen , en toch , ik gcvoelde het , beminde 

 hij mij nog steeds. 



De herfst en de winter verliepen , — de lente kwam. 



