»twee manncn de degens trekken , betrcedt altoos een 

 »derzelve den drempel der eeuwigheid." 



»Wat bedoelt gij , mijnheer, of meent gij mij door 

 »deze taal vrees aan te jagen?" vroeg de markies met 

 minachting. 



»Ik bedoel dit; u eene plaats voor te stellen , die 

 »door de natuur tot eene kampplaats hestemd schijnt. 

 »Ik bczit een kasteel aan den oever des Rhijns ; nabij 

 »hetzelve is eene vlakte op de rotsen, onder welke de 

 »stroom heen bruischt. Deze vlakte is twintig voet 

 »in het vierkant. Men beklimt ze door eene in de 

 »rots gehouwen trap. Dit is de weg der beide strij- 

 »ders voor het gevecht. Na den afloop gaat de ovcr- 

 »winnaar denzelfden weg terug." 



»En de andere?" 



»De andere gaat in den stroora rusten." 



»Zeer goed , mijnheer, uwe kampplaats bevalt mij; 

 »wanneer kunnen wij er zijn?" 



»Morgen avond , met Gods en onzer paarden hulp." 



De beide strijders kwamen overeen , omtrent het 

 uur der afreis , groetten elkander , en de markies begaf 

 zieh naar huis. 



Den volgendcn avond kwam hij op het kasteel van 

 den markgraaf aan ; daags daarop , bij het krieken van 

 den morgenstond , zag men hen zieh naar de rots- 

 vlakte begeven; een uur later keerde de markgraaf 

 alleen terug. De markies had een' degensteek in de 

 borst ontvangen, en was van eene hoogte van vecrtig 

 voet in den Rhyn gcstort " 



