»Mijnheer de Markies! 



Bid God om den noodigen moed en onderwerping om 

 den noodlottigen slag ic dragen , dicn ik de smart hen 

 u aan te kondigen. De markies de Rky is niet meer; 

 hij viel , iwce maanden gclcden , aan den oevcr van den 

 Rhijn, in een tweegevecht met eenen markgraaf uit 

 Baden , die hem de nalatensehap , welke hij kwam 

 opcisschen , bctwistte. Ik ben niet volkomen met de 

 omstandigheden van dit treurig voorval bekcnd , in- 

 tussehen deel ik mede wat mij ter ooren gekomen is. 



De markies en de markgraaf ontmoetten elkander op 

 een bal bij den groot-hertog ; de markgraaf was als 

 oploopend tvvistzoeker bekend. Hij liet zich, over den 

 ridder de Rey, die door aanhuwclijking zijn neef 

 was, eenige onbetamelijke uitdrukkingcn ontvallcn , 

 die de markies gednldig aanhoorde; doch bij bet uit- 

 gaan van bet bal, klampte hij den markgraaf aan, en 

 zeide hem op beleefden toon : 



»Ik vertronw, mijnhcer, dat gij mij wel voldocning 

 »zult willen geven wegcns de onbetamelijke uitdruk- 

 »kingen, die gij dezen avond hebt gebezigd." 



»Zecr gaarne, mijnheer." 



»Waar verkiest gij, dat wij elkander ontmocten?" 



» Mynheer," antwoordde de markgraaf, met ernst, 

 »in Frankrijk veeht men dikwerf, maar eenige drop- 

 »pels bloed zijn voldocnde om de beleediging tc hcr- 

 »stelien en de strijders tot gocde vrienden te maken. 

 »In Duitschland handelt men geheel anders : wanneer 



