vingen , was Landby op reis en waarschijnlijk den 

 Rhijn reeds overgestoken. 



Wij bragten acht dagen in ecnen doodelijken angst 

 door. Den negenden ontvingen wij eenen brief van 

 den markies. Hij was in Darmstad aangekomen, en 

 zijne reis was zonder beletselen volbragt. Wij waren 

 een weinig gernst gesteld, en ik bcantwoordde hem in 

 eenen langen brief, aan welks slot mijn vader met 

 zijne bevende hand eenige regelen bijvoegde. 



Tegen hct einde derzelfde maand , schreef Lanbry 

 ons op nieuw. Hij had eenige bezwaren ontmoet, en 

 de dnitsche bloedverwanten van den ovcrledenen wier- 

 pen tallooze moeijelijkheden op, in de hoop van de 

 erfenis, die him ontsnapte, te behouden. Landry 

 meldde, dat deze verwikkelingen hem zouden noodza- 

 ken zieh eene maand langer te Darmstad op te hou- 

 den , waar hij overigens met onderscheiding werd 

 bejegend. Wij getroostten ons dit uitstel , en verm its 

 de zomer naderde , begon ik mijnen huwlijkstooi in 

 orde te brengen. De liefde tot Landry deed mij ge- 

 nocgen in dezen opschik vinden. 



Landry schreef ons nog eenige malen , toen op 

 eenmaal zijne brieven achterbleven ; er verliep eene 

 maand , eene tweedc volgde , en onze bekommering 

 veranderde in eene vreeselijke angst. 



Mijn vader besloot aan den burgemecster van Darm- 

 stad te schrijven, om te vragen of de markies de Rey 

 nog in leven was. Na eenige dagen ontving hij den 

 volgenden brief : 



