167 



nen slagen in het vinden van geschikte personen als 

 jagtopzieners , iets hetgeen vroeger bij de karige we- 

 kelijksche toelage van vier gulden , en de tegenwoordig 

 zoo hooge prijzen der eerste levensbehoeften , dikwerf 

 groote moeijelijkheden opleverde. 



In deze provincie was in 1856 een aantal van 140 

 personen, op verzoek van grondeigenaren , als bezol- 

 digde opzieners aangesteld en met het bewaken hunner 

 jagtgronden en viscliwateren belast. 



Over het algemeen werd door die beambten weinig 

 gepresteerd, en niettegenstaande zij ook buiten de 

 gronden en viscliwateren waarvoor zij zijn aangesteld , 

 tot het constateren van overtredingen bevoegd zijn, 

 leverde hun toezigt voor de jagt en visscherij weinig 

 voordeel op. — 



Ingevolge het voorlaatste lid van art 37 der wet van 

 den 6 Maart 1852 (St. bl. No. 47), zijn ook de 

 marechaussees , de dienaars der justitie en politie , de 

 veld- en rijks boschwachters en de beambten der 

 rijks en plaatselijke middelen , tot het waken tegen 

 overtredingen dier wet verpligt. — 



Dit talrijk personeel heeft in het belang der jagt en 

 visscherij weinig verrigt, en op het toezigt daardoor 

 uitgeoefend valt over het algemeen niet te roemen. — 

 De weinige overtredingen door de voormelde beambten 

 geconstateerd , bepalen zich hoofdzakelijk tot ligte ver- 

 grijpen , als : het visschen met den hengel zonder schrif- 

 telijke vergunning , en het laten losloopen van honden 

 zonder slepende kruisbungels, overtredingen die meestal 



