wcrden belast, tc mecr, daar zij volstrckt, in deo re- 

 gel , de cigenaardige hoedanigheden van den jagtop- 

 ziener missen. Hnnne relazen van bekeuring dragen 

 daarvan, in den regel , de blijkbare bewijzen. 



Intusschen ; in wcerwil van dit alles , zeker is het , 

 dat de wet van 1852 het beoogde doel, bescherming 

 van wildbaan en Visscherij , in hooge mate heeft 

 bereikt. 



Moge de tegenwoordige wet dezen toestand , gc- 

 wrocht der vorige wet , slecbts schragen , steunen ; en 

 wij twijfelen niet, of zij zal billijke wenschen, ten 

 minste , bevredigen. 



Moge zij de klagten van den landbouw, ook eeni- 

 germate matigen. 



Wij vreezen echter , dat deze laatste wensch niet 

 ligt zal worden bevredigd. 



Heeft de landbouw immer hoogcren trap van bloei 

 bereikt? neen. En waar zijn de grenzen , die zijnen 

 krachtigen voortgang zullen stuiten , en zijnen heilrijken 

 invloed paal en perk zullen stellen? Dejagt? Dwazen. 

 De feitelijke toestand weerspreekt dit. De zueht tot 

 jagtvermaak heeft zich , zelfs , naar de mate van den 

 voortgang des landbouws , allerwege uitgebreid. Ge- 

 looft men dan niet , dat , indien de jagt den land- 

 bouw die hersehenschimmige schaden werkelijk toe- 

 bragt , artikel 2 der jagtwet het jagtvermaak niet 

 spoedig den bodem zoude inslaan? Geen twijfel. 



Waaraan zijn dan deze klagten toe te schrijven ? 

 Aan twee oorzaken. Vooreerst , aan theorien , mil in 



