202 



Daags voor de jagt werd ik bij den markgraaf van 

 Schwedt geroepen. »Hoor eens, Rauch," zeide hij, 

 »morgen gaan wij naar Himmelkron om op reigers te 

 »vliegen. Ik wil een' flinken medgezel, zoo als gij zijt, 

 »om mij hebben; maar vermits gij geen valkenier zijt, 

 »zal ik mijnen zwager verzoeken, dat gij mij moogt 

 »begeleiden. Houd u op alles voorbereid, wat mij of 

 »uwen heer zoude kunnen overkomen. Gij moet daar- 

 »om met mijne paarden steeds zoo nabij blijven, dat 

 »gij alles kunt opmerken. Hebt gij mij begrepen?" 



»Volkomen Uwe Doorluchtigheid." 



Dit bevel deed mij nadenken, en ik vermoedde, 

 dat het daarop was toegelegd, wegens de laatste 

 moeraspartij van mijnen vorst revange te nemen, te 

 meerder daar in de streek van Himmelkron, Treb- 

 gast of Langendorf mime gelegenheid bestond om te 

 paard het een of ander ongeval te bekomen; ik be- 

 sloot derhalve mijnen heer een' wenk te geven. Hij 

 bedankte mij met de bijvoeging: »Wees over mij niet 

 »ongerust, als het er op aan komt ben ik ook op 

 » mijne plaats!" 



Voor dat de dag aanbrak, vertrokken de voor de 

 vorsten en hun gevolg benoodigde paarden naar Him- 

 melkron. Het gansche d ienstpersoneel , van den in- 

 tendant af tot den boutefeu toe , was bij hunne aan- 

 komst in beweging. Een uur later kwamen de vor- 

 stelijke rijtuigen aan. Na het dejeuner klonken de 

 hoorns voor de verzameling tot den aftogt. 



Zes valkeniers versohenen op hunne vlugge paarden, 



