205 



iZwager, wilt gij eenen valk?" vroeg onze vorst 

 den markgraaf van Schwedt, »ik voor mij heb er tot 

 »nog toe het slag niet van kunnen wegkrijgen.'' De 

 valkeniers ontknoopten de langveters, en maakten de 

 huiven der valken los, verm its zij elk oogenblik de 

 komst van eenen reiger verwachtten. De valkenier 

 Lang, naderde den markgraaf, om hem zijnen valk 

 over te geven, doch ofschoon hij noch niet onthuifd 

 was, werd hij zeer schuw en wilde niet op de vuist 

 van den vorst blijven zitten. »Wij willen het daarbij 

 »iaten," zeide deze, »de vogel schijnt mijne onhandig- 

 »heid vooraf te raden. Die van de valkeniers welke 

 »zijnen vogel het beste aan den reiger werpt, krijgt 

 »eene ducaat drinkgeld." 



De valkeniers verdeelden zieh zoo, dat twee aan de 

 vleugels van het bosch stonden; doch Lang moest bij 

 den vorst blijven. Aller oogen waren omhoog gerigt, 

 en onverwacht, doch zeer gewenscht kwam een reiger 

 over het hooge hout aanstrijken. De valkeniers ont- 

 huifden snel limine vogels, wendden ze met opgehe- 

 ven vuist zoo dat zij den reiger dadelijk gewaar wer- 

 den, en wierpen ze bijna gelijktijdig , juist toen de 

 reiger over onze linie was heen gestreken, zonder 

 limine paarden van de plaats te bewegen. Meestal ge- 

 schiedt dit onder het narijden , wanneer de reiger voor 

 de valkeniers of de honden opvliegt. 



Zoodra deze zijne hem snel toeijlende vijanden be- 

 merkte, hield zijne gewone, langzame vlugt op; hij 

 spande alle krachten in om zich in eenen kring op- 



