208 



reiger andermaal siaande , er scheen weinig hoop meer 

 voor hem om te ontkomen, daar nu ook de in den 

 vroegeren strijd geslagen valk weder met moed en be- 

 hendigheid aanviel. 



Onze vorst kwam nu aanrijden om het einde van 

 den strijd en het vangen van den reiger te zien; doch 

 tot aller verbazing buitelde deze nogmaals, de valken 

 weken een oogenblik uit, en de luchtreizigers gingen 

 weder met snelheid verder; hun weg ging over eenen 

 stroom. De brug was eenige honderd schreden van 

 de plaats verwijderd waar wij halt maakten. 



»Geen moedige valkenier is hij , die het mij niet na- 

 »doet!" riep de markgraaf van Schwedt, nam, zon- 

 der zich lang te bedenken den galop aan en sprong 

 gelukkiglijk over den vijftien voet breeden stroom. 

 Onze vorst, de opperjagermeester , eenige kamerhee- 

 ren, de jagtjonkers en de valkeniers waren over dit 

 snel besluit niet weinig verrast, en ik zag hoe menig- 

 een zijn paard in stiite tot den aftogt omwendde, om 

 zonder opzien te barcn uit dezen moeijelijken toestand 

 te gerakcn en de brug te bereiken. De valkenier 

 Bauer nam een kort besluit en bereikte onmiddelijk 

 na den markgraaf de overzijde, Lange volgde hem; 

 doch de valkenier Braun sprong te kort en lag met 

 zijn paard in den stroom. 



Nu bleven nog onze vorst en de opperjagermeester, 

 wiens moed ik van de parforce-jagt kende, aan deze 

 zijde van het water; de vorst zag naar zijn gevolg om, 

 maar dit ijlde in vollen ren naar de brug. 



