209 



»Nu zwager," riep lagchende tie markgraaf van de 

 overzijde, »laat uwbruintje tocheenen aanloop nemen , 

 »opdat Vitighoven ook moed vat, anders gaat waar- 

 »achtig de reiger naar den duivel!" 



Onze vorst had zijn beslnit genomen en ook hij be- 

 reikte gelnkkig den overkant. Aan den opperjager- 

 meester en mij bleef nu over of de brug op te zoekcn 

 of onzen moed als miters te toonen. 



»Deze Schwedt is een groote waaghals en hij schijnt 

 »er niet om te gcven, dat onze heer £r een ongeluk 

 »bij liad kunnen krijgen. Het is eene revange van de 

 »modderpartij," zeide de heer Vitighoven tot mij, ter- 

 wijl wij naar de gevaariooze brag renden; ik evenwel 

 dacht: »men kan het Johanniterkrais ,, — want dat had 

 hij — »alzoo ook dragen, zonder moed te bezitten?" 

 Naauwelijks waren wij de brug over, of wij zagen 

 het ganschc jagtgezelschap , de vlugt der vogels vol- 

 gende. Men zag duidelijk, dat de valken a f gem at wa- 

 ren; doch meerder nog was het de reiger. De lang- 

 durige worsteling had hem zeer vermoeid , zijne bewe- 

 gingen waren langzaam en hij kon zich bezwaarlijk 

 meer in de hoogte houden. Eindelijk hielden hem 

 de valken weder op torenhoogte staande. De vorste- 

 lijke dames konden het inderdaad bewonderingswaar- 

 dig tooneel op hun gemak beschouwen, want de vo- 

 gels bevonden zich nu weder bijna boven de laan. Ik 

 had genoegen in de jagtpassie der vorstin, die met 

 ijverige gebaren de overige dames op iedere wending 

 der vogels opmerkzaam maakte. 



