210 



De reiger had nu tie partij verloren. Zijne krachten 

 waren uitgeput en de vefdediging zwak. Terwijl hij, 

 met uitgestrekten hals, zijne aanvallers poogde af te 

 weren, sliet de derde valk pijlsnel uit de hoogte den 

 reiger op den rug en de beide anderen pakten hem 

 nu bij de vleugels. De gansche vedermassa buitelde 

 nu uit de lucht naar bcneden. 



De afgestegen valkeniers verlosten nu den reiger uit 

 de klaauwen zijner vijanden, aasden die en behuifden 

 ze daarna; de opperjagermeester overhandigde den 

 overwonnen, dapperen kampioen aan onzen vorst. 



»Dat is er een die het klappen van de zweep kent ," 

 zeide de markgraaf van Scitwedt, »hij heeft, zie ik, 

 »drie ringen aan de beenen; wij zullen voor zijnen 

 »moed de hoeden afnemen. Geef hem hier; ik wil 

 »dezen generaal onder uwe reigers aan Hare Doorluch- 

 »tigheid brengen." 



Alle de dames had den de rijtuigen verlaten en wacht- 

 ten aan de laan den vorstelijken overbrenger af. »Arm 

 dier ". zeide de markgravin , »hoe dikwerf hebben u 

 »deze pennen naar het Zuiden gedragen; doch gij 

 »keerdet steeds weder herwaarts. Uw moed heeft 

 »weder op nieuw den vorsten eene uitspanning ge- 

 »geven, tot gij eindelijk voor hun genoegen het leven 

 »er bij inschiet. 1 ' 



»Geene sermoenen, mijne genadigste ," antwoordde 

 onze vorst, »die drommelsche reiger heeft mij en ons 

 » alien de handen vol gegeven. Lang! doe den reiger 

 »een tecken om het been." 



