265 



»Een mooie rammelaar," echo't de poisdrager. 

 »lk zei et tje ommers wel, dat er op dit stuk een 

 lijzen zou?" herinnert de jager. 



»>'t Is waar ook," andwoordt de poisdrager; schoon 

 de jager de woorden niet van zijn lippen heeft laten 

 komen. »Je zag het vast an den hond?" 



»Neen !" zeit de jager , die (let wel !) nimmer des 

 polsdragers venatorische gissingen goedkeurt : »dat niet." 

 »Had je'em dan espeurd in 'tslik an den dam?" 

 »Ook niet!" herneemt de jager met groote wijsheid, 

 »maar daar was daareven ommers een voedster opgegaan." 

 »Was dat een voedster, Ariel die je misschoot?" 

 »Misschoot?" vraagt de jager met verontwaardiging. 

 »Hij had hagel genoeg. Je zelt em morgen wel vinden..." 

 En de polsdrager is den andren dag op dat stuk, 

 om den aan de gevolgen zijner wonden overledenen te 

 zoeken; en indien hy hem niet vindt, — stroopers 

 moeten er \66r hem geweest zijn om hem weg te ne- 

 men; een wild dier hem hebben verscheurd ; of mede- 

 lijdende natuurgenooten , zullen hem, daar zy hem 

 vonden , wentelende in zijn zweet , op hun rug hebben 

 weggedragen, tot dicht by de naaste eendekooi, waar 

 hy, onder bescherming van het kooirecht, den adem 

 rustig heeft kunnen uitblazen aan het ruige kantjen 

 van een killen sloot , wel overtuigd dat het hem niet 

 aan hagel ontbroken heeft. 



HlLDEBRAND. 



