269 



kelijk gelijk. Wat jager , die zijn kunst verstaat , zal 

 op een , in verbeelding zich voordoend voorwerp schie- 

 ten, en een' geweerknal wagen, waardoor alle voor- 

 handen zijnde vogelen plotseling opvliegen enwegvlug- 

 ten. Een marseillaansch jager weet te wel, hoe voor- 

 zigtig en oplettend men met zulke gasten , met zulke 

 natuur-zeldzaamheden moet te werk gaan. En toch 

 wilde de morgenstond zich nog doen wachten. De 

 Heer Chay telde de sterren ; er waren er nog dertien 

 zigtbaar. Dertien ? Een noodlottig getal ! zeven van 

 den Wagen , zes van den Orion ; bovendien nog een 

 verloopen planeet , die zich scheen te vervclen , bij het 

 lang wegblijven der verwacht wordende zon. 



Eindelijk liet het morgenrood in het verre Oosten 

 den bleekrooden zoom van het lichtend gewaad mer- 

 ken , en zich meer en meer ontwikkelend en nader en 

 nader komend , goot de vriendelijke morgen zijne glans- 

 rijke lichtstralen op heuvel bij heuvel , op boom bij 

 boom uit , totdat zij eindelijk het boschje bereikten , waar 

 Chay stond te loeren. Eene lichtstraal viel plotseling 

 op de schuilplaats van den niets kwaads vermoe- 

 denden vogel , en — de jager zag hem. Nu werd hij 

 aangespoord om het schot te doen vallen. Het 

 geweer knalde ; maar het pankruid had , ongeluk- 

 kiger wijze , eenigzins nagebrand , zoodat de vogel 

 het had opgemerkt — de percussiegeweren waren 

 destijds nog niet uitgevonden — , bovendien waren 

 onzen jager de handen wat al te koud geworden. 

 »Paf! daar valt hij!" riep de jager en liep ijlings 



