271 



pestvogel !" zoo wcergalmde zijne boezemklagt luider en 

 zachter in net rond , in de hoogte en in de diepte : 

 »Helaas! het was een pestvogel; een pestvogel!" Had 

 de toonkunstenaar op dit oogenblik zijne violoncel bij 

 zich gehad, hij zou voorzeker zijn klaagthema hebben 

 geaccompagneerd. Zijne troostelooze blikken dwaalden 

 been en weder over het wijde veld , dat nu zoo helder 

 door de scbitterende zonnestralen werd verlicht , even 

 alsof Phebns zich over 's jagers onheil scheen te ver- 

 blijden. Maar er deed zich geen geluid , geen leven 

 raeer in de uitgestrekte vlakte vernemen ; geen enkele 

 vogel streek door het luchtruim been. De Heer Chat 

 laadde zijn geweer werktuigelijk op nieuw , en slen- 

 derde verder door het bosch. Elk hoopje bladeren , 

 dat den grond bedekte, werd met den voet uiteen 

 gestooten , om te zien , of de ontvlugte vogel er zich 

 onder verschool. De jager rekte zijn' hals uit en zocht 

 hem in de hoogste boomtakken. Het brommen der 

 muggen , deed hem luisteren , en als eene wesp hem 

 voorbij snorde , zag hij plotseling om , of het welligt 

 de geliefde vlugteling was. Geene twaalf schreden ging 

 hij voorwaarts , zonder de schemering , het geweerschot 

 en het bedriegelijke licht der sterren in zijn hart te 

 verwenschen. 



»Daar is hij weder !" riep hij op eens uit , en sprong 

 zijwaarts. En inderdaad de pestvogel liet zich bemer- 

 ken. Digt voor 's jagers voeten kwam hij uit het hoog 

 opgeschoten gras te voorschijn. Het geweer ging als 

 van zelf, door gcestenhanden bestuurd, los en er 



