272 



vielcn twee pijnappels van den boom. De vogel zweef- 

 de zegepralend in de Iucht; hij schudde ongestoord 

 zijne redding aanbrengende vlerken , en vloog van het 

 bosch naar den berg, van den berg naar het dal en 

 van het dal over het meer. Onze jager volgde hem 

 moedig en gelaten ; hij zag noch regts , noch links , de 

 vogel in de lucht alleen wees hem den weg aan. Het 

 was omtrent acht ure in den morgen. De vervolging 

 werd hoe 1 anger hoe belangrijker , en meer en meer 

 driftig. De jager wilde den vogel niet laten varen , en 

 de vogel vloog bij voortduring duizend schreden, wel 

 geteld , verder ; zette zich rustig op den heidegrond 

 neder en wachtte tot dat de jager zijn geweer op hem 

 aanlegde, om weder op te vliegen en te verdwijnen. 

 Zoo legden beiden eenen langen weg af over vlakte en 

 heuvels. De jager trachtte zijnen dorst te lesschen aan 

 het wilde druivenloof, dat bijna drooger was dan 

 zijne keel. 



Reeds had hij , nog altijd den vogel in zijne vlugt 

 volgende , de helling der heuvel-keten onder zijne voe- 

 ten , die van den top des bergs Puget tot aan kaap 

 Montredan loopt. De beide avonturiers lieten Cassis 

 en La Ciotat regts liggen , en volgden het wijde , lang 

 uitgestrekte dal tusschen Signe en Saint-Cyr; beiden 

 waren doodmoede. De nacht brak aan. Het nederige 

 dorpje Saint-Cyr liet reeds zijne avondlichten door de 

 vensterglazen flikkeren. Honger, dorst en vermoeid- 

 heid , de gevolgen van den zoo ongelukkig doorgebrag- 

 ten dag, hadden onzen vriend deerlijk gekweld. Dc 



