27& 



dachten , onder het scheppen der aangenaamste drooffi- 

 beeldcn. De zeewind speelde zacht en strcelcnd met 

 zijne haarlokken , en drenkte zijnen adem met de geuren 

 van mirthe- en oranjebloesems. »0 ! — sprak onze jager 

 in zich zelv* — wat zou ik er om geven, als ik mijne 

 violoncel hier had. Ik zou hier het lied der opera : 

 Joseph in Egypte : »0 vaderlijke veldeil !" met vreug- 

 de spelen. 



Gedurende deze gemoedelijke gedaehten, viel onze 

 jager iets glinsterends in het oog; hij deed eene 

 schrede voorwaarts. Het was eene kleine vijgcnbes- 

 struik , die tegen een tuinmuur stond ; de keerzijden 

 der bladeren blonken in het maanlicht met matten zil- 

 verglans. De verrukte zwerver trad nader bij en bukte 

 met zijn geheele ligchaam , in den vorm van een vraag- 

 teeken , over de ritselende plant. Zij ruischte hem een 

 zacht antwoord toe, en streelde hem door net voorover 

 bukken , met zijne bladeren over het aangezigt. Maar 

 de jager kreunde zich aan die liefkozingen niet : hij 

 had iets anders gezien. Hij rigtte zich op, als eene 

 kaars, in den vorm van een uitroepsteeken ; nam zijn 

 geweer; laadde het en sloeg , in dreigende bonding, 

 aan. Vijf schreden van hem af, zat op een' dorren, 

 bladerloozen , vooruitspringenden tak , een vogel , die 

 met zijne vleugels klapwiekte , zijne borst pluisde , en 

 zich tot in alle vederpunten , met een zeker welbeha- 

 gen , in cle frissche nachtlucht schudde. Reeds lag des 

 jagers wijsvinger aan den trekker van het geweer, maar 

 hij bleef daaraan leggen als een stuk lood ; want hij 



