276 



kon het niet over zijn hart en geweten krijgen , om 

 los te branden. Een arme , niets kwaads vermoedende 

 vogel op vijf passen te schieten. — schande ! welk 

 eerlijk jager zou zijn voordeel aldus misbruiken. Het 

 zou den ongelukkigen pestvogel, zoo na onder het 

 schot , slimmer zijn gegaan dan wijlen Romulus , den 

 eersten koning der Romeinen. Hij zou , bij leven- 

 digen lijve , bij het onmisbare schot , geheel en al , in 

 rook en vuur zijn omgekomen, verbrand en vermor- 

 zeld ! Bovendien was het in de goede stad Hyeres , zoo 

 goed als elders , verboden ter elfde nachtelijke ure 

 een geweer af te schieten. Om al deze redenen ont- 

 hield onze vriend zich van het schieten, en bleef dus 

 onbewegelijk staan , met de monding van het geweer 

 bestendig naar den vogel gerigt. Deze had geene zorg ; 

 stak den snavel onder de vleugelen en sliep onbekom- 

 merd in , als een kind aan den rand eener diepe wel- 

 bron. De jager stond ; verheugde zich over den slaap 

 der weerlooze onschuld , en dacht: »wacht maar, tot 

 het dag wordt !" — Tot tijdverdrijf overwoog hij het 

 moorddadig tooneel , dat met de eerste morgenstraal 

 zou plaats grijpen. Hij bleef scherp op het arme dier 

 mikken , dat, in het liefelijke, heldere maanlicht, een' 

 ongestoorden slaap genoot. Reeds in gedachten braadde 

 hij den vogel ; goot er , in verbeelding , eene kapper- 

 saus over heen; kloof en verslond hem met de oogen. 

 Op zulk eene wijze , en met zulke voorstellingen be- 

 vredigde hij zijne maag , die zich geheel nuchteren be- 

 gon te doen gevoelen. Hij keek op zijn horologie , en 



