277 



wel zoo dikwijls , dat de morgenstond zich eindelijk 

 boven de heuvelen , ten Oosten van het stedeke , deed 

 onderscheiden. Nu was het , volgens natuur- en men- 

 schen-regt , geoorloofd te schieten. Onze held trad tien 

 schreden rugwaarts en zong in ge&achten het toenmaals 

 geliefkoosds lied van Berton : 



»Quand ou fut toujours vertueux , 

 »Qu'on aime a voir lever Vaurore." 

 Nu vestigde zich zijn oog scherper op den pestvogel, 

 langs den geweerloop, en — hij trok af. Maar de 

 steen knetterde vruchteloos op de pan , en de echo 

 van bosch en veiden bleef stom. Het pankruid 

 was, door de vochtige nachtlucht, nat geworden. 

 De jager liet een luiden vloek zijn' mond ontglippen ; 

 de vogel , uit zijn' slaap gewekt , rekte kop en 

 vleugels uit , en — fladderde zuidwaarts henen. Mijn- 

 heer Chay was hoogst verdrietig en riep alle oranje- 

 boomen in den omtrek tot getuige van zijnen eed , dat 

 hij den pestvogel , dood of levend , moest hebben , al 

 zou hij ook zijne eigene jagersziel tegen de ziel van 

 den vogel op het spel zetten. En hij was werkelijk, 

 door jagtpassie , buiten zich zelven. Hij strompelde 

 voorwaarts, langs de oevers van de rivier de Var; 

 vertrapte of vernielde alle vijgenstruiken langs zijn' 

 weg en liet zich de vruchten smaken. Op vijfhon- 

 derd passen schoot hij naar den vogel, maar te ver- 

 geefs , en hij dronk , als koning David op zijne vlugt , 

 het water eener nabijzijnde bron. Hij ontwaarde niet, 

 hoe zijne maag van honger in een kromp, en zijne 



VIJFDE JAARGANC. 18 



