278 



ingewanden rommelden; hoe zijne voeten tintelden en 

 opzwollen. Met bevende lippen , slapeloos matte oogen , 

 de aderen zijner handen blaauw opgeloopen; de haren 

 overend staande onder den vilten hoed; het voorhoofd 

 door de zon verbrand, met zweetdroppels bedekt, en 

 bloedrood opgezwollen , — zoo landde hij den volgen- 

 den dag te Nizza aan; liep, zoo spoedig mogelijk, in 

 het logement : de zwarte adelaar , en wierp zieh , nit- 

 geput van krachten , ja sehier half dood , te bed. 



De weldadige natuur gnnde hem eenen verkwikken- 

 den, achttien uren durenden slaap. Hij ontwaaktc; 

 wreef zich de oogen en schelde , om een ontbijt te be- 

 stellen. Een knecht verscheen, boog zich en sprak: 

 »Che domanda la sua Eccellenza?" — »Wat koekoek, 

 — riep de jager — heeft de verwenschte pestvogel mij 

 dan naar Italie heen gevoerd, terwijl ik geen vvoord 

 ltaliaansch versta ! zoo zal ik dan van honger moeten 

 sterven!" In dezen hoogen nood, nam hij zijne toe- 

 vlugt tot de algemeen verstaanbare gebaartlentaal , om 

 den knecht den hongerdood begrijpelijk te maken : 

 y>Brodo? manzo? vitello?" vraagde de knecht. »Brodo, 

 manzo, mteUo, u antwoordde Chay, met het hoofd 

 knikkend, daar hij in zijnen hongersnood met alles te 

 vreden was. 



Hij stond op en kleedde zich. Toen hij naar zijn 

 vest greep, overviel hem eene schrikkelijke , terneer- 

 slaande gedachte. Zijn laatste vijf-frank-stuk had hij 

 te Hyeres uitgegeven. Zijne benrs lag voor hem op 

 -len schoorstecnmantel , nitgestrekt , plat en ledig. 



