279 



Traneri kwamen in zijne oogen. Hij deed, wat men 

 in znlke noodlottige omstandigheden , gratis, en het 

 l>este kan doen: hij hield eene zwaarmoedige alleen- 

 spraak. »0 hemel! — zoo sprak hij — hoe zal het 

 mij gaan, mij, ridder van de droevige figuur? als de 

 kastelein mij de rekening der vertering voorlegt, en 

 ik hem in zijne taal geen woord kan zeggen ter mijner 

 verontschuldiging?! Keen, liever als een eerlijk man 

 van honger sterven, dan met schimp en schande als 

 een insolvente te blijven zitten. Het is beslotenl Ik 

 roer het onbetaald ontbijt niet aan, voor ik zeker 

 ben van waar ik het geld voor de rekening zal beko- 

 men !" 



Juist was onze held, door dit moedig besluit, eenig- 

 zins met zichzeiven bevredigd , toen de knecht met een 

 groot schenkbiad binnen trad, en een heerlijke geur 

 van gebraad en smakelijke geregten zich door het ver- 

 trek verspreidde. Onze doodhongerige vriend wa- 

 pende zich met heldhaftige onthouding. Met trotsche, 

 afwijzende gebaarden en uitgestrekte armen, wees hij 

 den knaap met zijne schotels de deur. Deze zag hem 

 met verwondering aan. »Hebt ge eene violcncel?" — 

 vraagde Chay — un grand violino , una Cosa che fa 

 cosi?" en ter verduidelijking , plaatste hij zich achter 

 een' stoel , en streek met den laadstok van zijn geweer 

 over een der voorpooten, even als speelde hij een' 

 bas. — »Ah ah ! — riep de knecht — - una bassa 

 cantante! un violoncello! ce n'e uno nelV osterial" 

 Hij liep spoedig naar beneden, en kwam een oogen- 

 ic 



