297 



Toskaanschen grooten weg, als vastgenageld en, even 

 als de zoutpilaar op den weg naar Sodom, onbe- 

 wegelijk; maar zijn binnenste was in eene harts- 

 togtelijke beweging ; en toen hij , na eene lange tus- 

 schenpooze , zijne voeten weder in beweging stelde , 

 had men aan zijne fonkelende oogen duidelijk kunnen 

 bemerken , dat hij van een wanhopig besluit zwanger 

 ging. »Dat is te veel — zuchtte hij, terwijl hij de 

 straat van het dorp uitging — dat is niet langer te 

 verduren! De hemel vergeve het mij, maar als ik een 

 einde aan mijn lijden maak , dan kome mijn bloed 

 over den helschen pestvogel!'* — Reeds had hij het 

 dorp ver achter zich; hij was midden in het veld, 

 aan een water, dat nevens den Florentijner straatweg 

 stroomde. Hij haalde zijn geweer uit den grijzen 

 linnen zak te voorschijn : stootte het lood in den 

 loop; bad den hemel nog eens om vergeving voor 

 zijne zonden, zette het geweer op den grond, en 

 plaatste zijn voorhoofd op de monding. — In deze 

 houding, sprak hij nog, met gebroken hart, een 

 kort latijnsch schietgebed, voor het laatste oogenblik 

 zijns levens uit, en, bij elken regel, zei hij, zuch- 

 tend: »0 die rampzalige pestvogell" — Reeds zocht 

 hij met zijn' voet naar den trekker van het geweer, 

 om af te drukken, toen hij op den weg eenige men- 

 schelijke voetstappen vernam. Verdrietig over deze 

 stoornis, rigtte hij zich op en zag twee jonge lieden 

 op hem aankomen. Het waren reizigers, die langs 

 den grooten weg gingen en de merkwaardigheden 



