298 



van den oratrek in oogensehouw wenschten te nemen, 

 Zij hadden, van den weg af , onzen vriend met het 

 geweer aan den bloemrijken oeverrand van den stroom 

 Era gezien. Nu legde de cene de hand op zijn* 

 sehouder , en vraagde hem in gebroken Italiaansch , 

 met fransch accent : » Dove sono le rovine del tempio 

 etrusco ?" — Chay , duwde hem onvriendelijk in het 

 provencaalsch toe y>Ana vo demanda ai pastre d'aqui 1 

 (vraag het den gindschen schaapherder). De jonge 

 reiziger vertolkte zijnen reisgenooten het antwoord 

 op deze wijze : »Voorwaarts , ter regter hand , op 

 drie passen van hier." Hij stak zyn' stok in den groncl ; 

 nam zijn dagboek uit den zak , en schreef het voor- 

 val er in op in de volgende bewoordingen. »De Tos- 

 kaansche landman is een hartstogtelijk liefhebber van 

 de jagt; spreekt het Italiaansch ruw en door de keel; 

 vreemden behandelt hij barsch en onvriendelijk, waar- 

 schijnlijk, omdat de fransche heerschappij hem lastig 

 wordt. Het schijnt mij alzoo toe , dat hij bij den 

 landbouw, de oude, wereldberoemde Toskaansche 

 beschaafdheid heeft ingeboet." 



Terwijl de jonge franschman deze scherpzinnige op- 

 merkingen nederschreef, had onze vriend Chay in het 

 riet een waterhoen ontdekt. Het lood, dat hij voor 

 zichzelven had bestemd, trof nu den armen vogel, en 

 blies hem het levenslicht uit; hij viel in het water. 

 In een oogenblik was de jager al zijn leed vergeten; 

 sprong naar beneden over gras en riet, en bragt zijn 

 buit zegcvicrend te voorschijn. »Dat was een schot! — 



