299 



riep liij en dc vreugde blonk uit op zijn gclaat — 

 dat was een heerlijk schot!" Hij laaddc het geweer 

 op nieuw, en stelde zieh, in zijne opgewondenheid , 

 verdere veroveringen voor. »Dat is hier een heerlijk 

 jagtoord, eene ware verblijfplaats van waterhoenders. 

 Voorwaarts, voorwaarts!" — Hij stapte met groote 

 schreden voort, en de reiziger, met zijn zakboek nog 

 in de hand , zag hem langs den weg , achter de olm- 

 boomen en de frisch groene druivenranken , die nog 

 heden ten dage , even als ten tijde van den iatijnschen 

 dichter Virgilius , het sieraad der landstreek uitmaken , 

 verdwijnen. 



Met vlugge schreden en een vrolijk gemoed, door- 

 zweefde onze vriend het behoorlijke dal, waar Alfieri, 

 in verrukkende dichterlijke vervoering, zijne gezangen 

 vervaardigde ; het Val d'Arno, omringd door woeste 

 bergen en langzaam zich verheffende heuvelen, waar 

 de lagchende witte landhuizen uit het groen te voor- 

 schijn treden; waar de heldere Arno, met zijne blaauwe- 

 murmelende golven, den bloemrijken oever besproeit. 

 Nu ging den wandelaar het hart open; hij juichtte het 

 heerlijke landschap toe; in verrukking omhelsde hij de 

 boomen en bad hun , in gedachten , om het zoo geiuk- 

 kig verhinderde voornemen niet aan anderen mede te 

 deelen. Zijn ligtzinnig en kinderlijk kunstenaars ge- 

 voel gaf zich over aan den jagtlust, even als vroeger 

 aan de vertwijfeling, en dat met geestverheffing en naive 

 vooringenomenheid. De lucht weergalmde van oude 

 en nieuwe jagtliedercn ; alie tien minuten vimrdc hij 



