300 



zfjn geweer af , en het was hem hetzelfde of hij een 7 

 vogel trof of niet, 166 groot was zijn genoegen, bij 

 het schieten. Hij gevoelde zich, als in eene nieuwe 

 wereld verplaatst, als in een nieuw leven, en, in zijne 

 opgewondenheid zegendc hij duizendraaal den pestvo- 

 gel, de Engelschen, den storm, den koetsier: alles, 

 wat hem tot dit geluk had gebragt. 



Laat in den avond, kwam hij te Florence, en trad 



alweder een hotel: den zwarten adelaar, in Borgo 



Ogni Santi binnen. Hij liet den Cameriere roepen , en 



gaf hem op hoogst grootmoedigc wijze vijftien stuks 



gevogelte ten geschenk, die hij gedurende dien dag, 



op zijnen marsch in Vai d'Arno had geschoten. Deze 



Cameriere was een beleefde fransehman, een voorma- 



lig, uitgediend soldaat. »Het schijnt, — zeide hij, — 



dat mijnheer zich op de jagt verstaat." »Zoo tame- 



lijk," hernam onze vriend, door dat compliment niet 



weinig gestreeld. — »Dan zijt gij juist in het regte 



land , — sprak de eerste verder — een jager kan het 



zich niet beter wenschen. Als mijnheer, zoo als ik zie, 



goed ter been is, en een weinig klonteren niet out- 



ziet, dan moet hij eens, daarboven in het gebergte 



gaan jagen, tot aan Poggibonzi en Siena toe. Daar 



kan men schieten , vogels , wild , al wat het hart ver- 



langt. Ik heb er zelf menigen pestvogel geschoten." 



— »Wat? -— riep Chay met drift — heb-je pest- 



vogels geschoten?" — »0, wel honderdmaal." — »Nu 



dat treft overheerlijk , clan moet ik er morgen dadelijk 



been, monzcn dadelijk; maar, hoe beet ookdeplaats, 



