248 



kleine boschjes hielden , waar hij ze met alleen kon 

 schieten ; vermits hij nu gehoord had , dat ik al aar- 

 dig hazen begon te raken , proponeerde hij mij om 

 den volgenden dag zamen te jagen : hij zoudc met 

 zijnen hond de boschjes afzoeken , en ik er voor staan. 

 — Ik nam het voorstel aan met de verzekering, dat 

 ik geen haas meer mistte , en nog hoor ik hem , bij 

 het afscheid nemen, zeggen: »maar, jonge heer ! wij 

 »deelen wat gij schiet." 



Vol moed trokken wij te veld; reeds in het eerste 

 boschje vond zijnen hond een haas, dat hij, aanslaande, 

 naar mij toe dreef ; nog zie ik het haas uit het hout 

 dwars over een stuk knollen komen; paf! — »Is het 

 »een groote ?" riep mijn makker. — »Neen , mijn ge- 

 »weer brandde na". — »Gij had ook wcl versch kun- 

 »nen laden; dat komt van oude schoten op het ge- 

 »weer te laten ; het is jammer van het haas I" zeide 

 hij eenigzins geraakt. 



Op een ander boschje kwam een haas , langs een 

 paadje, regt op mij aan huppelen; paf! — »Die is 

 »toch dood ?" — »Neen , hij sprong dwars over het 

 »smallc voetpad." 



Zoo ging het nog met twee of drie anderen , tot 

 wij eindelijk aan een boschje kwamen, nevens het- 

 welk een boer aan het ploegen was. — »Wel , Jan , 

 hoe gaat het," zeide de graankooper, »zult ge mij 

 »morgen de rogge brengen?" — »Ja wel, mijnheer 

 »S., hoe gaat het met de jagt?" — »Tot nog toe 

 »slecht; wij zijn niet gelukkig." — »Van dit boschje 



