262 



der !" — »Nou ja , Arie ! dat's goed , maar een mcnscli 

 *s er toch altijd schrimpeljeuzig van !" zegt de goede 

 moeder. — »Heb je der al gevangen , Arie ?" vraagt 

 dc boer. De boeren noemen het vangen. 



»Twee Krelisoom , twee ; ik heb ze zoo lang by 

 Sijmen nee^rgeleid." 



»Nou," merkt de vrouw aan, »ik denk dat Arie 

 der al mennig ientje epikt heit." 



»Ik wou ze wel reis by mekaar zien ," zegt de jager. 

 Jagers hebben altijd het heimwee naar een dal Josa- 

 phats van het door hen geschoten wild. 



»Zie je der hier nog al ?" vraagt hy verder. 



»Ik bespeur ze zoo ttiet," zegt Krelis, »maar hier 

 me Piet, die ziet ze nog al dik." 



»Gisteren avend," zeitPiet, een opschietende knaap , 

 de oudste van Krelisoom , die met een wensch in de 

 oogen den jager en den weitasch en het geweer benr- 

 telings heeft aangekeken; »gisteren avend ging ertcmet 

 ien tusschen me bienen deur. Een dikke, hoor!" 



»Mag de jongen reis meeloopen ," vraagt Arie aan 

 Krelisoom. 



»Nou ja ," antwoordt deze , »'t zel wel lukkcn." 



Piet verslikt zich haast aan de laatste korst van zijn 

 roggebrood met kaas; een taaie sliet wordt nit den 

 dorsch te voorschijn gehaald , en pols en polsdrager 

 zijn geimproviseerd. 



Zoodanig is de wording van den polsdrager : maar 

 nooit was een schepsel ter wareld dankbarer voor zijn 

 bestaan : geen begnnstigdc slaaf klecft zijn meester ge~ 



