280 



blik daarna met eenc violoncel terug, die hij voor 

 de knieen van onzen vriend nederzette. 



Op het zien van het muziek instrument helderde 



zich plotseling het gelaat onzes lijdenden jagers op. 



Hij omhelsde het ; hij liefkoosde het , even als wan- 



neer men een' boezemvriend in een wildvreemd land 



wedervindt. In weemoedige verrukking riep hij uit: 



»0 hemelsche kunst! laat mij in uwe heilige dienst 



alle folteringen van gebrek en honger overwinnen ! 



Een lied van Mehul zal mijn ontbijt zijn !" Hij stemde 



het instrument ; het gaf een' zuiveren , krachtvollen 



toon van zich. Hij preludeerde met de solo uit het 



tweede bedrijf der Vestaalsche maagd , het tooneel, 



waarin het altaar-vuur uitgaat. Eigenlijk — dacht 



hij bij zich zelven — is de solo uitsluitend voor de 



klarinet gecomponeerd ; maar als ik Spontdji aantref, 



daar ik nu toch in Italic ben , zal ik hem raden , om 



ze voor de violoncel om te werken. Wclk eene betere 



uitwerking zal het hebben! Goed zoo — nu iets van 



Mehul, van den voortreffelijken Mehul; groote aria 



uit Joseph." 



De violoncel klonk , en deszelfs liefelijke , dieptril- 

 lende toonen weergalmden door geheel het huis. Aan 

 deuren, vensters en trappen stonden de toehoorders 

 te luisteren. Men had in het stadje meermalen groote 

 stukken uit fransche melodien gehoord , maar die 

 nimmer zoo voortreffelijk hooren uitvoeren als door 

 Chat's spel. Men stond met open monden te luiste- 

 ren; riep gedurig »bravo, bravissimo /" en klapte 



