282 



Afscheid van Nizza »Nice, miaNice, addio"; denkunst- 

 vrienden dezer stad toegewijd , door Chat. 



De waard ontving het lijstje, en vraagde: »denkt 

 uwe genade. lang in Nizza te blijven?" — »VoIstrekt 

 niet, ik wensch dadelijk na het concert te vertrekken. 1 ' 



— »Heeft uwe genade dan al hare zaken in dezen om- 

 trek geeindigd?" — »Ja, bijna alle. Hoe kom ik langs 

 den kortsten weg weder naar Marseille?" — »Daartoe 

 vindt uwe genade overmorgen de schoonste gelegen- 

 heid. Er vertrekt een schip naar Toulon , een nette 

 brikschip: La merge des sept douleurs. Daarmede 

 kunt gij vertrekken; het is eene speelvaart. Op 

 mijn woord! ik raad u goed. Geloof mij en bcstel 

 u eene plaats op het schip." — »Wanneer kom 

 ik dan te Toulon?" — »Des avonds bij tijds, nog 

 v66r den nacht. Om dezen tijd heeft men altijd goe- 

 den wind derwaarts." — »Inderdaad, dat is mij aan- 

 genaam. Dan heb ik, bij deze gelegenheid, het ge- 

 noegen Toulon te zien , waar ik nog niet ben geweest." 



— »Komt uwe genade dan niet van Toulon?" — » Wei 

 neen! ik kom regis en links over het veld; ik liep, 

 met het geweer in den arm, eenen vermaledijden vo- 

 gel tot hiertoe na; daar zal ik lang aan denken." 



Den avond van den volgenden dag kwam. Het con- 

 cert ving aan, en liep ten einde. Het was eenigzins 

 eentoonig, maar het bragt den kunstenaar toch een 

 paar honderd francs op. Ah, dacht hij, het is twee- 

 maal zoo veel , als ik voor de tehuis reis noodig heb , 

 en dcrhalve vcrdcelde hij honderd francs onder de 



