283 



dicnstboden van hct logement, die hem daarvoor met 

 lofspraken en zegenwenschen overlaadden. Den vol- 

 genden morgen, ter bestemden tijde, ging het brikschip, 

 met onzen vricnd aan boord, naar Toulon onder zeil. 



Het gins nem > ^ bijna alle reizigers. Bij het af- 

 varen had hij voortreffelijk weder. Voor zijne verrukte 

 oogen breidde zich de zee langzamerhand nit , en ver- 

 hief zich in ontelbare kleine, schuimende golven , ter- 

 wijl in elke golf eene zonnestraal , als in ecnen gekleur- 

 den spiegel flikkerde. De zeilen zwollen lustig door 

 den wind; de kleine golven doken onder de gewelfde 

 borst van het vaartuig , en deden een geruiseh en ge- 

 murmel hooren , even als eene zachte Italiaansche al- 

 leenspraak. Onze vriend ademde met gezwollen borst 

 de frissche Iucht van het bruischende zee water in , den 

 geur der mosselbankcn en dien vanhetteer, waarmede 

 de scheepsplanken waren gesmeerd. Hij wandelde op 

 het verdek been en weder ; inwendig gelukkig en ziels- 

 tevreden , met opgeklaarden blik en juichend hart rond- 

 ora zich heen starend. Der effene en bekoorlijke zee 

 wierp hij vleijende groeten toe. »Hoe heerlijk is het 

 hierl — sprakhij — gezegend zij de pestvogel en mijn 

 beschermgeest , die mij herwaarts hebben gevoerd." 



De kapitein zat aan den voet der mast en nam zijn ont- 

 bijt. Chay ging tot hem: »Heerlijk weder, kapitein! 

 dat wij heden hebben; niet waar?" — »Landwind!" 

 bromde de zeeman. — »Nu ja, en dan..." — »Nu, 

 wat meent ge dan?" — »Ik meen, ik meen;" zei 

 Chat, en mecnde verdcr niels, maar blikte naar den 



