284 



hemel; floot een liedje en ging naar den stuurman. 

 »Wij hebben landwind, oude, niet waar?" De stuur- 

 man gaf geen antwoord, en onze praatachtige vriend 

 begaf zich weder naar den kapitein. »Heden avond , 

 kapitein ! — zei hij , zich de handen wrijvend — zijt gij 

 mijn gast bij een' beker punsch." — De kapitein schudde 

 het hoofd. — »Wat wij daar ginder zien is kaap Li- 

 cie, niet waar?" Nu liet de kapitein zich hooren. 

 »Duizend donders! — riep hij, en wierp zijn ontbijt in 

 zee — al weer Engelschen !" Chay trad , van schrik , 

 eenige schreden achteruit. » Engelschen! — riep hij — 

 om 's hemels wil , zijn het werkelijk Engelschen , die 

 gij ziet? Waar dan, waar?" De kapitein stampte woe- 

 dend met den voet. » Vier , vijf , zes , zeven fregatten ; 

 hel en duivel!" De arme musikant werd doodsbleek. 

 »Zullen zij ons gevangen nemen?" — vraagde hij in 

 stilte. »Voor den duivel niet; waarachtig niet! —riep 

 de grimmige zeeman — veeleer zal mij..." — »Wat? 

 wat dan?" — vraagde de kunstenaar, klappertan- 

 dend. — »Eer steek ik de brandende pijp in het 

 kruidvat, en jaag de brik met man en muis in de 

 lucht!" De overmaat van schrik bragt onzen vriend 

 tot zich zelven, zoodat hij weder begon te pra- 

 ten. »Hoor, heer kapitein! hoor toch, — riep hij uit 



— hoor toch naar mij." — »Neen , ik hoor alleen naar 

 hetgeen verstandig is! Hei daar, waar is mijne pijp?" 



— »Hoor toch , heer kapitein ? Bedenk toch , dat gij 

 huisvaders aan boord hebt, mij, bij voorbeeld. Ik, 

 ziet gij , hoort gij , ik heb eene vrouw en zeven kin- 



