286 



woord spreekt, jaag ik je een kogel door den kop!" 

 — Op dit oogenblik luidde plotseling de groote scheeps- 

 klok , en was op eens nedrgeslingerd. — »Wie luidt 

 daar?" sehreeuwde de kapitein. — »Niemand" — ant- 

 woordden de matrozen. De kapitein keerde zich om : 

 »0, zoo." — »Wie heeft dan geluid?" vraagde Chay, 

 Ruisterend aan den stuurman. — »Wie zou het geweest 

 zijn? — zei de oude, lagchend - het is maar een 

 kleine zes en dertig ponder die over de klok is heen- 

 gevlogen." — De arme Chay bedekte zijn gezigt met 

 beide handen, en ging op de hurken zitten. — 

 »Opgepast, mijnheer! riep de stuurman, daar komt nog 

 zoo'n boontje aangevlogen, ik hoor het fluiten. Zie 

 je wel ! een voet verder links , en we hadden het beet 

 gehad. Een derde , vierde , vijfde ! het is ons geluk , 

 dat die kerels daar ginder het mikken niet verstaan. 

 Ja, mijn lieve mijnheer! bij Trafalgar, toen ik daar 

 was op den Pluto , hebben we ticn duizend zulke 

 noten present gekregen." — »En dat om een pestvo- 

 gel !" — prevelde onze vriend , sidderend. — »Wat 

 meent mijnheer?" — vroeg de oude. »Niets, goede 

 vriend ; ik meen volstrekt niets !" 



»Bij je stukken , jongens! — kommandeerde de kapi- 

 tein , met eene stem , als de brullende noordewind — 

 bij je stukken !" Het was een oude zeerob die kapi- 

 tein ! de kogels en hij waren reeds lang goede beken- 

 den. Hij had wel van blijdschap willen opspringen , 

 dat hij we6r kruid rook. Zijn hart was zoo vast en 

 taai , als zijn geteerde scheepsmuts. Bij onzen beven- 



