287 



den , neergezonken vriend , werd de nieinvsgierigheid 

 meer en meer opgewekt. Hij rigtte zich een weinig 

 op , om voorzigtig over boord te kijken, Welk een 

 aanbhk? De haren stonden hem te berge! Honderd 

 schreden voor hem , zag hij de sloep. Een wilte rook- 

 wolk ging uit haar op , uit welker midden een rood- 

 achtige bliksemstraal flikkcrde , en het volgende oogen- 

 blik hoorde hij , aan het achterboord van het brik- 

 schip, de planken kraken. »Dat was goed gemikt!" 

 riep de stuurman. — »Nu, wat doet gij daar toch, 

 mijnheer de passagicr — riep de kapitein — hebt ge 

 uw geweer alleen voor de muizenjagt? Haalt het te 

 voorschijn ! Ge kunt het hier gebruiken !" — Onze 

 vriend beefde over al zijne leden , hij sloop , of beter 

 gezegd , hij kroop , door het gat van het luik , naar 

 beneden , en was bijna van den trap naar tusschen- 

 deks nedergetuimeld. — Daar beneden in de kajuit 

 stond het armzalige geweer , treurig en in een hoek 

 leunend. »Daar is het !" zuchtte hij , en in die zucht 

 lag de herinnering aan de geheele, lange lijdensge- 

 schiedenis der laatste dagen , die hem bij het zien van 

 het onschuldige moordgeweer , des te dieper door het 

 hart sneed. De beenen wilden hem niet meer dragen. 

 Hij wierp zich troosteloos in de hangmat , en beval 

 zijne ziel aan God. 



Kunstenaars hebben — men weet het — een zeer ge- 

 voelig zenuwgestel, en het is daarom geen wonder, 

 als bij hen , na eene geweldige opgewondenheid , eene 

 piotselinge neerslagtigheid plaats grijpt. Dan voeien 



