288 



zij , in al hunnc ledematen , eene zekere vcrmoeidheid. 

 De werkzaamheid der hersenen verflaauwt, en de 

 slaap overmeestert hunne zinnen. Het ging hier dus 

 zeer natuurlijk en volkomen physiologisch toe , zoo 

 dat Chat, na weinige oogenblikken , in zijne hang- 

 mat insliep. Zijn bed wiegde hem hcen en weder; 

 van een onrustigen slaap verviel hij in een' won- 

 derlijken droom. Eerst zag hij niets dan Engelschen , 

 met pestvogelveren op hunne hoeden. Zij kwamen 

 op hem toe; bromden: Goddam! Goddam! en wilden 

 hem in eene violoncel opsluiten. Dan zag hij niets 

 dan groote klokken rondloopen , en de klepel in elke 

 klok was een zes en dertig ponder. Op eens liep 

 eene Engelsche sloep , met voile zeilen , te Nizza de 

 eoncertzaal binnen. Hij speelde , en boven op een tak 

 hulst of steekpalm, zaten Pharao en Joseph, en rie- 

 pen hem , in het Egyptisch : bravo , bravo ! toe. Dan 

 kwam de geniale Mehul , maar in de uniform van 

 een scheepskapitein , en kommandeerde eene cantate 

 met drie rijen kanonnen op het dek. De hemel weet , 

 hoe lang onze vriend zoo slapend zou hebben ge- 

 droomd. Toen hij ontwaakte, was het donker om 

 hem heen , en , hoe donker ? eene tastbare duisternis , 

 zoo als de dichters zeggen. Hij luisterde, luisterde; 

 maar — vernam niets, dan een stii, lang, aanhou- 

 dend fluiten , en dat zoo hoi , zoo akelig , als of de 

 zielen der afgestorvenen , op de vleugelen des winds , 

 hem voorbij zweefden. Eene rilling overviel hem. 

 »Waar ben ik ? — sprak hij bij zich zelven — ben 



